VARIA

LEVEN BIJ GOD IS HET WARE ONDERWIJS

In een interessant interview vertelt de heer Anil Kumar (officiële vertaler van Sai Baba) aan Dr. G. Venkataraman (verantwoordelijk voor Radio Sai Global Harmony) hoe Bhagavân aan studenten lessen van onschatbare waarde geeft wanneer zij de unieke kans krijgen om in Kodaikanal  bij Hem te leven.

Dr. G. Venkataraman : U bent een zeer goede leraar en u weet ook heel veel over hoe Bhagavân Srî Sathya Sai Baba, de Opperste Leraar, studenten vormt. Ik zou vooral graag willen dat u met ons allemaal uw boeiende ervaringen van Kodaikanal deelt. U bent er vele malen met Bhagavân geweest. Dat is echt een zéér buitengewone gebeurtenis, en een gebeurtenis met een doel.

Dhr. Anil Kumar : Swami kiest studenten uit die Hij meeneemt naar Kodaikanal, en de selectie is gebaseerd op hun studieresultaten, hun gedrag, hun devotie, hun prestaties bij sport en spel en ook hun zang- en hun acteertalent. Daarnaast worden door Bhagavân ook enkele docenten uitgekozen om met Hem mee te gaan. Kodaikanal is een uitzonderlijk prachtige plek. De beschrijving van de hemel of het paradijs in de geschriften van welke godsdienst ook zou zeker van toepassing zijn op het leven in Kodaikanal in de goddelijke nabijheid van Bhagavân.

In Kodaikanal geeft Swami ons alles, van een slaapzak tot een koffervol giften aan dagelijkse benodigdheden en bepaalde geschenken die we graag voor het nageslacht willen bewaren. We brengen één koffer mee en gaan terug met drie koffers. Ook neemt hij soms jongens mee voor een picknick op sommige verafgelegen plaatsen, waar Hij met hen speelt.

Dat doet ons denken aan Krishna en de gopâla's, afgezien van het zogenaamde leeftijdsverschil van de fysieke lichamen.

Ik denk dat het allemaal een herhaling is. Hij overschrijdt alle tijdsgrenzen en materialiseert dan bepaalde voorwerpen. Eén jaar materialiseerde Hij de witte stenen ring die Heer Râmachandra van Zijn vader Dasharatha ontving. Daarna materialiseerde Hij nog een groene stenen ring, die Râma van Zijn schoonvader Janaka ontving.

Ik heb gehoord dat die ringen heel groot zijn.

Héél groot. Ik zei: "Swami, hij past bijna om mijn pols. Het is zó'n grote ring!" Toen zei Swami: "Râmachandra was zo …. âjânubâhu, een zeer grote gestalte."

En Hij materialiseerde ook het mangalasûtra (door getrouwde vrouwen gedragen heilig koord) dat door Sîtâ is gedragen. Ik heb Swami ook de halsketting van Râvana met 365 shivalinga's zien materialiseren; er waren drie grote shivalinga's in het midden onderaan, op de plaats van de hanger: een gele, een groene en een blauwe, terwijl alle andere 362 linga's van goud waren.

Wat gebeurt er achteraf met die voorwerpen?

Deze dingen gaan terug naar het 'Sai-depot'. Hij heeft ook het gouden hert gematerialiseerd dat de aandacht van Moeder Sîtâ had getrokken.

Mogen jullie die voorwerpen aanraken?

Ja, we mogen ze aanraken. Bij een andere gelegenheid heb ik ook gezien hoe Swami een boog met drie of vier rijen diamanten materialiseerde!

Hoe groot was die boog? Hoeveel centimeter?

Ik kan zeggen dat dat niet minder dan 15 centimeter was. In het midden van de boog bevond zich een gouden ketting waaraan een zwaan hing, met heel duidelijke ogen, een heel duidelijke bek en een heel doorzichtige buik. Iedereen begon ernaar te kijken. Toen kwam Swami en zei: "Kijk eens, kijk diep, kijk diep." En toen ik begon te kijken zagen we in de buik van de zwaan Bhagavân Baba, op Zijn rug liggend zoals Shesha Sai (de Heer rustend op de duizendkoppige slang). Hij heeft ook cûdâmani gematerialiseerd, het juweel dat Sîtâ aan Hanuman gaf als bewijs van haar identiteit, zodat hij geloofwaardig zou zijn .

Fantastisch! Kunt u enkele echt ontroerende of hartverwarmende voorvallen vertellen? Daar moeten er heel wat van zijn.

Ongeveer zeven jaar geleden was er een student uit de staat Kerala. Swami schonk hem bijzondere aandacht. Ik was zelfs een beetje jaloers. Hij materialiseerde een ring voor hem, een ketting voor hem, een horloge voor hem, alsof de hele reis om die jongen draaide. Enkele dagen later materialiseerde Hij een paar oorbellen voor die jongen.

Oorbellen?

Ja, Hij materialiseerde oorbellen voor de jongen! Ik begreep het niet. Een paar dagen later materialiseerde Hij weer een paar oorbellen voor dezelfde jongen. Ik dacht bij mezelf: "Swami, ik heb drie dochters. U kunt mij die oorbellen geven. Waarom geeft U ze aan die jongen, tenslotte een ongetrouwde knul!"

Een week later zei Swami in Zijn toespraak: "Sommige mensen begonnen zich af te vragen waarom Swami zich speciaal met die jongen bemoeide. Enkelen vroegen zich ook af waarom ik oorbellen gaf aan die jongen. Dat weten ze niet. Die jongen verloor zijn moeder lang geleden. Hij heeft twee zussen. Het was de wens van zijn moeder om haar dochters gouden oorbellen te geven. Ze stierf voordat die wens was vervuld. Ik ben zijn moeder en ook hun moeder. Als ìk het niet doe, wie zal zich dan om hen bekommeren? Daarom heb ik deze oorbellen voor de jongen gematerialiseerd. Jullie begrijpen niet wat ik doe. Wat ik ook doe, wat ik ook zeg, het heeft een diepere zin en innerlijke betekenis. De vader van de jongen wilde uit frustratie zelfmoord plegen. Ik liet hem hier komen en liet hem beloven dat hij geen poging zou doen om een eind aan zijn leven te maken. En ik draag zorg voor het gezin. Pas na die dag begon de jongen te glimlachen."

Dat raakte werkelijk mijn hart. Swami, U bent de moeder der moeders, dierbaarder en meer nabij dan de lichamelijke moeder. U zorgt voor hen. Ik ben er zeker van dat niemand van ons in zich een zo diepe, intense, onmetelijke liefde ervaart als die wij van Bhagavân ontvangen.

Kunt u zich nog andere gedenkwaardige voorvallen voor de geest halen waarvan u in Kodaikanal getuige bent geweest?

Op een dag was Swami in Kodaikanal pepermuntjes, chocoladerepen en verschillende andere dingen aan het uitdelen. Plotseling zei Hij: "Er is hier iemand die niet eet en alles in zijn tas stopt. Kom op, jongens, doorzoek alle tassen." Het leek op een huiszoeking voor de inkomstenbelasting, een razzia! Toen zei ik zachtjes: "Bhagavân, waarom al dit gedoe? Ja, ik eet niet, ik bewaar alles in mijn tas." Bhagavân vroeg: "Waarom doe je dat?" "Swami, ik heb vier kinderen, die verwachten dat ik iets voor ze meebreng. Wat U ook geeft, het is hoogst waardevol voor ons. Als ik deze zeer kostbare dingen mee naar huis neem, zullen de kinderen opspringen van vreugde." Swami zei: "O, is dat zo?" Toen zei Hij tegen iedereen daar: "Van nu af geven jullie aan Anil Kumar vijf stuks, vier voor zijn kinderen en één voor hem."

Toen zei Hij tegen mij: "Net zoals jij je gelukkig voelt als je kinderen eten, zo voel ik me gelukkig als jij hier eet." Hoe zou ik dat voorval kunnen vergeten! Ik kan me niet herinneren dat iemand ooit zoveel van me gehouden heeft als Bhagavân Baba. Dit is het gevoel van elke devotee. Het is de ervaring van miljoenen devotees over de hele wereld.

Wat verwacht Swami terug voor dit alles? Dit is een typisch menselijke vraag. Ik weet dat God niets terugverwacht. Maar laten we luisteren naar wat u te vertellen hebt.

Hij wil alleen maar dat we van Hem leren. Net zoals Hij van ons houdt, moeten wij houden van onze medemensen, onze familie en God, want God is liefde en liefde is God. Leef in liefde. Dat is de boodschap die Hij wil overbrengen.

Ik heb gehoord dat Swami eens op Easwarammadag persoonlijk dekens uitdeelde aan de armen. Dat lijkt een heel ontroerend voorval. Kunt u ons daar iets over vertellen?

Er werden dekens uitgedeeld aan arme mensen die zich hadden verzameld in de 'Sai Shruti'-tempel (Swami's verblijfplaats in Kodaikanal). Plotseling zei Swami: "Laten we uitgaan." Hij stapte in Zijn auto en de stoet zette zich in beweging. Hij stopte hier en daar waar hij arme mensen opmerkte, stapte uit en begon persoonlijk dekens uit te delen. Dat was omdat sommigen van hen gehandicapt waren en de dekens niet in ontvangst konden komen nemen. Hij zei: "Je moet elke gelegenheid aangrijpen om de armen en de behoeftigen te dienen." Dit is een voorbeeld dat iedereen van Bhagavân moet leren. Je moet niet verwachten dat zij naar jou toe komen; jij moet naar de Daridra Nârâyana (God in de vorm van arme mensen) toe gaan en ze met liefde dienen. Dat niet alleen. Op onze weg naar Kodaikanal laat Hij soms de auto plotseling stoppen. Hij gaat dan naar een bedelaar toe die daar loopt. Hij gaat naar een dorpsvrouw die brandhout op haar hoofd draagt. Hij stopt en geeft ze geld. Ze zien Swami nooit en ze weten nooit dat het Sai Baba is die hen geld gaf. Hij geeft gewoon geld. Toen ik hem daarover sprak, zei Hij: "Ik wil geen erkenning. Ik wil geen publiciteit. Ik kan die arme mensen niet zo zien lijden."

U zult ontroerd zijn als ik een ander voorval vertel. Bhagavân kocht eens suikerspinnen. Hij kocht er ongeveer vijfentwintig, en Zijn auto lag er vol mee. Hij begon ze uit te delen aan alle V.I.P.'s. Die waren nogal verbaasd. Toen zei Bhagavân hen: "Weten jullie waarom ik ze gekocht heb? Hier in Kodaikanal wonen enkele bejaarden. Die kunnen zich niet verplaatsen. Hun kinderen onderhouden hen door deze suikerspinnen te verkopen. Als ik die koop, gaan ze dus naar huis met het geld en geven dat aan hun ouders; zo wordt er voor hen gezorgd."

Vanaf die dag begon iedereen suikerspinnen te kopen, omdat Swami zei dat je dat moest doen! Tenslotte betalen we voor vijfentwintig suikerspinnen misschien tien of twintig roepies. Maar Swami gaf hem vijfhonderd roepies. Ik zei: "Swami, U hebt veel meer gegeven dan de werkelijke prijs." Toen zei Hij: "Het gaat niet om de prijs van de suikerspinnen. Het gaat om Bhagavâns liefde voor hen." Ik was diep geroerd door dit voorval.

Hij roept bijvoorbeeld de jongens en zegt hun: "Er zijn hier een paar Tibetaanse vrouwen die wollen kleren verkopen. Het zijn arme mensen. Alleen met deze verkoop voorzien ze in hun levensonderhoud. Ga naar ze toe en koop wat je nodig hebt. Ze zullen blij zijn dat ze goede zaken gedaan hebben." Op een dag kocht Swami een strohoed en droeg die. Toen kocht iedereen strohoeden. Zo hielp Hij de arme verkoper, die geen goede zaken deed. Het zijn allemaal arme mensen. Ze wachten allemaal op Bhagavân, want de godin van de rijkdom volgt Hem noodzakelijkerwijs.

Op een dag riep Hij twee dienstmeisjes en gaf Hij ze zijden sari's. Ik zei: "Swami, U geeft zulke kostbare zijden sari's aan dienstmeisjes!" Swami keek me aan en zei: "Als ik iets geef, waarom jammer je dan zo? Ben je soms jaloers?" Daarop zei Hij: "Als ze naar bruiloften gaan en als ze naar hun familie gaan kunnen ze deze sari's dragen. Dat zal hun veel blijdschap geven." Dat is Swami's liefde. Die is gelijk voor iedereen.

Ja, Hij probeert altijd iedereen gelukkig te maken. En de boodschap is dat wij moeten proberen hetzelfde te doen. Er wordt gezegd: "Leven met God is het ware onderwijs." Kunt u me dus vertellen welke lessen Hij de studenten op subtiele wijze geeft?

Hij let erop hoe iedere student zich gedraagt. En als er een fout gemaakt wordt, zal Hij er onmiddellijk op wijzen. Te beginnen met tafelmanieren leert Hij hoe men zich in het dagelijks leven moet gedragen. Als er veel gasten zijn, hoe moet je dan opdienen? Ook dat leert Hij ze heel precies. En hoe je gasten moet ontvangen en gastvrijheid bieden, hoe je tegen ouderen moet spreken en hoe je je moet kleden. Al die details leert Bhagavân ze. In deze tijd hebben zelfs ouders geen tijd om hun kinderen gade te slaan en ze deze fundamentele dingen te leren. Ze zijn druk bezig met hun eigen besognes. Maar Bhagavân, die meer is dan een ouder, zorgt voor hen. Het resultaat is dat de ouders verrast zijn in hun kinderen een grote transformatie te zien wanneer ze thuiskomen. Dat is Bhagavâns manier om transformatie tot stand te brengen.

Vindt u het niet nogal vreemd dat God zelfs die kleine dingen moet doen?

God komt voor twee dingen: hervorming vanuit een wereldlijk standpunt en transformatie van binnenuit.

U zegt dat de jongens enorm talentvol zijn. Hoe helpt Swami ze in Kodaikanal hun talenten verder te ontwikkelen?

Swami laat ze devotionele liederen zingen. Er zal hun gevraagd worden op muziekinstrumenten te spelen. Aan jongens die begiftigd zijn met het talent om in het openbaar te spreken zal gevraagd worden de devotees toe te spreken. En soms hebben we ook een bijeenkomst van dichters (kavi-sammelan). De Sathya Sai-universiteit is uniek in de zin dat we studenten uit heel India hebben en ook een paar uit het buitenland. Elke student heeft talenten. Sommigen kunnen in hun eigen taal gedichten en composities schrijven. Allemaal bij elkaar spreken ze ongeveer vijftien talen. Swami organiseert de dichtersbijeenkomst. Swami zal de jongens vragen in hun eigen taal een lied te zingen of een gedicht te declameren. Swami verklaart, interpreteert en vertaalt dat dan. Hij corrigeert ook als het ergens fout gaat.

O, dat is verbazingwekkend. Vertel ons nu alstublieft iets over de picknicks. Ik heb gehoord dat Swami in Kodaikanal met jongens gaat picknicken.

Swami neemt de jongens mee naar het dichtbijgelegen berggebied om daar te picknicken; ze nemen dan voedselpakketten mee. Ze zitten daar allemaal in een kring en Swami praat op een heel informele manier met ze. Ze trekken kleine papiertjes waarop verschillende teksten staan, zoals: "vertel een verhaal"; "zing een lied"; "vertel een grap"." Het aantal papiertjes komt overeen met het aantal jongens en ouderen die er aanwezig zijn. En iedereen pakt een papiertje en moet doen wat daarop staat.

Eens gebeurde het dat prof. Sampath zich in de groep bevond. Hij is een uitmuntend wetenschapper, welbekend in nationale en internationale kringen. Hij heeft veel esprit en humor. Toen hij zijn papiertje pakte, stond erop geschreven … "Zing een lied." Hij zei: "Swami, moet ik echt een lied zingen? Kan ik niet worden vrijgesteld?"

Swami zei met een glimlach: ""Ik kan het niet helpen. Dat staat op je papiertje." Hij was helemaal niet gewend te zingen. Hij begon te zingen met zijn schorre stem… En iedereen, Swami incluis, moest hartelijk lachen.

Als u die buitengewone ervaringen die Bhagavân aan zijn studenten geeft zou moeten samenvatten, hoe zou u ze dan beschrijven?

Daar in Kodaikanal heb je een aantal kansen om Bhagavân allerlei vragen te stellen over alle onderwerpen. Ik begon eens enkele liederen te zingen. Ineens vulde Swami de leemtes in. Ik vroeg aan Swami: "Hoe kent U deze liederen?" Swami zei: "Ik ken ze voordat de maker ze begint te schrijven."

Aha, Hij zegt heel subtiel dat Hij de bron van alles is. Hoe worden de jongens door al die ervaringen veranderd of beïnvloed?

Als ze uitgaan met Bhagavân zien ze duizenden devotees wachten. Dat is een gelegenheid voor de jongens om te beseffen hoeveel geluk ze hebben. "Er zijn mensen die vanaf de vroege morgen in de kou wachten om slechts een glimp van Bhagavân op te vangen … En Bhagavân maakt uitstapjes met ons; wat hebben we een geluk! Swami brengt tijd met ons door. We zijn echt fortuinlijk." Dit is de eerste ervaring van de jongens.

Als Swami ziet dat een jongen iets erg lekker vindt, ziet Hij erop toe dat de jongen daar iets extra van krijgt. Als je dat allemaal ziet, begrijp je hoeveel hij om zijn studenten geeft. De zorg en liefde van Swami beroeren werkelijk het hart. De studenten hebben dat soort liefde tot dan toe misschien niet ervaren. Dit brengt transformatie in hen teweeg. Ze beginnen te denken: "Wat zal ik terugdoen voor alles wat Hij voor mij gedaan heeft, voor alle tijd die Hij aan mij besteed heeft, voor alle liefde die ik van Hem gekregen heb?" Maar Swami zegt: "Ik wil niets van jullie. Ik wil dat jullie een goede naam krijgen voor jezelf, voor jullie ouders en voor het instituut waaraan jullie gestudeerd hebben. Dat is de enige manier om dankbaarheid jegens mij tot uitdrukking te brengen." "Doe goed, wees goed, zie het goede" is de kern van de Sai-boodschap.

Het is ongelofelijk! We weten niet of Heer Râmachandra ooit zoiets deed. Waarschijnlijk waren de Vânara's opgetogen dat ze in Zijn nabijheid verkeerden en we kennen beslist de buitengewoon heerlijke tijd die de gopâla's met Heer Krishna doormaakten. We hoeven geen geschriften te lezen om dat allemaal te begrijpen. Als je met Bhagavân naar Kodaikanal gaat of er alleen maar over hoort, is dat genoeg. Het is zo heerlijk! In onze traditie wordt gezegd dat het horen over de Heer op zich iemand verlossing brengt. Ik hoop dat al onze luisteraars zich opgetogen voelen.

Met toestemming van: Radio Sai Global Harmony
                                                     (Sanathani Sarati mei 2006)