VARIA
Kennis vindt sublimatie in de praktijk ervan.
Artikel van de redactie van Sanathana Sarathi : november 2006
De mens dient uiteindelijk op te gaan in God. Vroeg of laat, moet hij het doel van Godrealisatie bereiken. Hij moet het voor zichzelf uitmaken of hij deze reis wil volbrengen in duizenden geboortes of slechts in één geboorte. In de eerste openbare toespraak die Bhagavan Sri Sathya Sai Baba gaf op de dag van Vijaya Dasami, de tiende dag van het Dasara-festival, in 1953, verklaarde Hij nadrukkelijk:
“Ik zou u dit willen zeggen; er is geen ontkomen aan; alle schepselen moeten op één of andere dag God bereiken, via de lange of de korte weg”.
Het is voor de moderne mens een buitengewoon zeldzame gelegenheid wanneer het Opperste Wezen Zelf op aarde geïncarneerd is in de menselijke vorm van Bhagavan Baba met als specifieke taak verlossing te bieden aan de mens en de weg naar Godrealisatie voor hem zo kort en gemakkelijk mogelijk te maken. Wanneer wij terugblikken op Zijn leven en leringen, zullen wij ons realiseren dat Bhagavan de mens alle mogelijke wegen geopenbaard heeft die hem naar het doel van zijn leven kunnen leiden. Hij heeft de snelweg van bhakti (devotie) gereconstrueerd die ons allen gelegenheden biedt om tot bevrijding te komen door namasmaran (reciteren van Gods naam), het zingen van bhajans en het reciteren van de Veda’s. Hij heeft het pad van onzelfzuchtige dienstverlening nieuw gemaakt voor de mensheid door Zijn hospitalen, onderwijsinstellingen, waterprojecten en andere humanitaire projecten die als model dienen en door de mens na te volgen zijn. Daarenboven heeft Hij de opperste bovenzinnelijke kennis van de Veda’s en Upanishads via Zijn toespraken en geschriften in de gemakkelijkste taal weergegeven om zo de mens het pad van jnana (kennis) te tonen dat nodig is om verlossing te bereiken.
Bhagavan zegt dat de Veda’s de adem van God zijn. Zij bevatten eeuwige waarden die de mens helpen om het hoogste spirituele ideaal in zijn leven te bereiken. Zij zijn de bron van alle kennis die universeel toepasbaar is voor allen zonder enig onderscheid van religie, ras, stand of nationaliteit. Het Opperste Wezen Zelf is de bron van deze Goddelijke wijsheid. Daarenboven hebben verschillende generaties van wijzen deze kennis in praktijk gebracht in hun leven, bereikten de verlichting en verleenden waarachtigheid aan deze kennis. De Vedanta (filosofie gebaseerd op de Veda’s) is bijgevolg een praktische wetenschap. Hetzelfde Opperste Wezen, die deze kennis bij de rishi’s van weleer influisterde, is nu in menselijke vorm op aarde nedergedaald om deze rechtstreeks aan de moderne mens te geven dewelke hem bevrijding en verlossing zal schenken. Lang geleden verklaarde Bhagavan dat veda poshana (de promotie van de Veda’s) één van de bijzonderste taken van Zijn Goddelijke Missie is hier op aarde. In al Zijn geschriften, die nu samengebundeld zijn in 16 Vahini’s, en al Zijn toespraken, die opgenomen zijn in welhaast 40 volumes van “Sathya Sai Speaks”, heeft Bhagavan de opperste wijsheid van Vedanta uiteengezet in een taal en woordkeuze welke de moderne mens kan begrijpen en toepassen in zijn leven. Louter Vedische mantra’s” zingen en heilige teksten lezen is niet voldoende. Zoals Bhagavan zegt,
“Je kan meesterschap verwerven over alle commentaren, en je kan in staat zijn om tezamen met grote leraren over deze teksten te argumenteren en ze te bespreken; doch het is puur tijdverlies zonder een enkele poging te wagen om in praktijk te brengen wat zij onderwijzen”.
Bhagavan heeft deze waarheid benadrukt door op Zijn onnavolgbare wijze de moderne mens te bevragen in een van Zijn veelvuldige Telegu-gedichten:
“Zal de omringende duisternis verdreven worden door enkel te berichten over een lamp?
Zal de honger van een hongerig mens gestild worden door eenvoudig de namen van heerlijke gerechten te horen uitspreken?
Zal de armoede van een arme man verzacht worden door de glorie van weelde te aanhoren?
Zal de ziekte van een ziek mens genezen worden door te horen spreken over de efficiëntie van een geneesmiddel?
Is het mogelijk om de dikke duisternis van onwetendheid te verdrijven alleen maar door heilige teksten te lezen?
Welk is het resultaat van het verwerven van een hoge opleiding zonder ze in praktijk om te zetten? Het is een grote nul.”
Kennis is slechts nuttig wanneer ze in praktijk omgezet wordt. Men kan weet hebben over de paden naar Godrealisatie, doch tenzij men ze betreedt, is kennis alleen over de paden van weinig nut. Zoals Bhagavan zegt, “Welk is het nut om eindeloos naar toespraken te luisteren zonder iets ervan in praktijk om te zetten?"
Swami Ramakrishna Paramahansa herhaalde steeds weer: “Sommigen hebben gehoord over melk, sommigen hebben ze gezien, sommigen hebben ze aangeraakt; en weer anderen hebben ze gedronken en geassimileerd. Van al deze personen, hebben alleen de laatsten voordeel gehaald uit de melk, want zij alleen werden erdoor gevoed en gesterkt.” De Veda’s bevatten eeuwige waarheden die het pad van een spirituele aspirant verlichten. Zij zijn niet enkel bedoeld voor studie, discussie, argumentatie of intellectuele uitwisseling; zij zijn bedoeld om te worden waargenomen.
Zij schitteren vooral door ze in praktijk om te zetten; met liefde helpen zij de mens om de grootste spirituele hoogtes te bereiken. Zij leren de mens niet alleen het principe van het Zelf, maar tonen hem ook de praktische middelen om het te realiseren. Kennis dient beleefd te worden. Zij vindt haar sublimatie door ervaringen in de praktijk.
In dit tijdperk van wetenschap en informatietechnologie, is de toegang tot informatie zeer gemakkelijk geworden. Van op je computer kan je de omvangrijkste bibliotheken ter wereld raadplegen. Het nefaste gevolg daarvan is dat de mens een informatie-vergaarder geworden is. Hij is bezig met zichzelf te overladen met te veel theoretische kennis. In feite is het totale onderwijssysteem vandaag op informatie gericht. Het brengt geen enkele transformatie in de mens teweeg, en evenmin draagt het er toe bij om de inherente menselijke waarden tot ontwikkeling te brengen. Het systeem transformeert hem enkel in een opslagplaats van informatie.
Zoals Swami Vivekananda zegt, zou de nadruk moeten liggen op de assimilatie van waarden en ideeën eerder dan op het vergaren van informatie. Om de noodzaak van praktijk te beklemtonen zegt hij : “Indien je vijf ideeën geassimileerd hebt die je leven en karakter gevormd hebben, zal je meer “educatie” verworven hebben dan een persoon die een ganse bibliotheek van buiten kent … Indien “educatie” identiek is aan informatie, dan zijn bibliotheken de grootste wijzen en zijn encyclopedieën de rishi’s (verlichte wezens).”
In plaats van de mens nederig, vriendelijk, mededogend, oprecht en breeddenkend te maken, worden demonische kwaliteiten door het huidige onderwijs in de mens gevoed, te weten hebzucht, egoïsme, verwaandheid, ego en hang naar macht, stand en rijkdom. Bhagavan verwijst naar Ravana als voorbeeld; hij had het meesterschap over de vier Veda’s en de zes sastra’s (zes systemen in Indische filosofie) verworven. In Zijn Goddelijke Boodschap ter gelegenheid van Krishna janmashtami in 2004 zei Bhagavan over Ravana : “Ondanks al deze kennis van de geschriften, was er enige transformatie in hem? Neen. In plaats van daivatwa (goddelijke kwaliteiten) te ontwikkelen, ontwikkelde hij danavatwa (demonische kwaliteiten). De tien hoofden van Ravana symboliseren de vier Veda’s en zes sastra’s. Rama hakte de tien hoofden van Ravana af omdat hij de verworven kennis niet in praktijk omzette.” In zijn hunker naar het verwerven van macht, rang en rijkdom, verliest de mens heden zelfs zijn menselijkheid. Hij verlangt ernaar om kennis te verwerven over alles in de wereld behalve deze over zichzelf. Zoals Bhagavan zegt : “Vandaag legt de mens duizenden mijlen af in de ruimte, doch wat betreft zelfonderzoek maakt hij geen enkel duimbreed van vooruitgang in zijn hart”. Dat is de reden waarom hem de kennis ontbreekt over zijn inwonend goddelijk principe dat de innerlijke bron is van vrede, gelukzaligheid, liefde en mededogen. Dit is de bijzonderste oorzaak van de mens zijn rusteloosheid en al de strijd, conflict en geweld die in de wereld heersen. Het is slechts wanneer de mens zijn innerlijke realiteit herkent dat hij de fundamentele eenheid van de mensheid kan realiseren. Wanneer de mens zichzelf niet kent, hoe kan hij dan God kennen en het doel van Godrealisatie bereiken?
De Geboortedag van Bhagavan bezorgt ons een gelegenheid om het besluit te nemen een of twee leringen van Bhagavan, in ons leven in praktijk te brengen, zoals “Heb elkeen lief, dien allen; Help altijd, kwets nooit” en ernaar te streven om Bhagavan’s genade te verdienen.
Moge Bhagavan ons zegenen om het doel van ons leven in dit leven te bereiken !