VARIA
Het is mij een waar genoegen, jullie vandaag een informatieve lezing te kunnen geven over het Easwaramma’s Women’s Welfare Project. De betekenis ervan luidt: Easwaramma’s (naam van moeder van Baba) Women’s Welfare Project = welzijnsproject voor vrouwen. Ik heb met dit project in Puttaparthi kennis gemaakt en het heeft op mij een zeer grote indruk gemaakt en mij werkelijk ontroerd. Het biedt werkelijk in de nabije toekomst een uitkomst voor de ellendige situatie waarin vrouwen en kinderen zich bij de achtergestelde plattelandsbevolking in India bevinden.
In het begin van mijn verblijf in de ashram, namelijk op 25 november 2005, een paar dagen na Baba’s verjaardag, werd ik uitgenodigd in mijn functie als N.C. van een Westers land om deel te nemen aan een informatieve vergadering om de werking van het EWWP te verduidelijken. Trouwens hun bureel bevindt zich op de eerste verdieping in het gebouwtje van de Noord-Indische kantine.
Het
project wordt aangevoerd door de nicht van Swami, de dochter van Zijn broer,
Ms.
Chethana Raju en op deze bijeenkomst, waar een 20-tal vrouwelijke nationale coördinatoren
van overal ter wereld aanwezig waren, werd ook het woord door haar gevoerd.
Eerst een beetje historiek. Dit project werd officieel en plechtig ingehuldigd door Baba op Ladies Day (= Vrouwendag) op 19 november 2004. Deze dag opende aldus een uitzicht op hoop, maar gaf ook de gelegenheid en het potentieel, zowel voor de arme, behoeftige en berooide vrouwen uit de omliggende dorpen in de staat Andra Pradesh, alsook voor degenen die het lot van deze vrouwen willen verbeteren. De filosofie van het project bestaat erin om zich te focussen op de noodzaak om behoeftige vrouwen een financiële zekerheid in hun leven te geven door hun vaardigheden te laten ontwikkelen en door hen te stimuleren hun eigen talenten te ontdekken op verschillende vlakken van dienstverlening.
Het valt te vermelden dat het veel moeilijker is een lange termijnoplossing te bieden dan armoede tijdelijk te verlichten. Juist zoals een plant sterke wortels moet ontwikkelen vooraleer zij vruchten kan dragen, zo ook was voorafgaandelijk een grondig onderzoek nodig in de omliggende dorpen van Puttaparthi.
De volgende maar belangrijke stap was dus het oprichten van de Easwaramma Women’s Welfare Trust, dit is een vereniging zonder winstgevend doel (zoals een vzw bij ons); dit werd drie maanden later door Baba gezegend op 18 februari 2005. Dit zou dan de dienstverleners toelaten om aan de uitbreiding te werken en het project te financieren, te organiseren en de nodige stappen te ondernemen.
Het onderzoek werd gericht op de vele aspecten van de cultuur der omliggende dorpen, de sociale infrastructuur, het algemeen geloofs- en waardesysteem en de huidige manier van leven van de dorpelingen, inbegrepen hun economische status.
Veel vragen kwamen aan de oppervlakte zoals : “Welke zijn de meest prangende noden van de doelgroep, zouden ze bereid zijn veranderingen toe te staan in hun levenswijze en dewelke? Zouden hun familieleden hen steunen en eveneens bereid zijn om in zulke wijzigingen mee te gaan?” Om dit te onderzoeken werd er dus een kleine groep op pad gestuurd om vast te stellen of de doelgroep flexibel genoeg zou zijn om deze vooruitgang te maken.
Hoe moeten wij ons zo een dorp voorstellen? Ze bestaan soms uit kleine woonkernen van een 15-tal huisjes (gemaakt van leem en stro) die moeilijk bereikbaar zijn en zonder een aangelegde weg die er naar toe leidt. Er is namelijk een soort opperhoofd die de verantwoordelijkheid neemt voor alles wat er moet beslist worden in het dorp. De vrouwen hebben geen inspraak in het dagelijkse leven. Alles wordt voor hen beslist en ze zijn dus gewoon onderdanig te zijn. Met in hun achterhoofd Swami’s uitspraak: “Liefde moet vanuit het hart komen en kan niet opgelegd worden” ging de projectgroep op onderzoek uit, met een hart vol mededogen en begrip.
Bij de selectie voor het project werd veel aandacht besteed aan de financiële situatie van de bewoners. Alleen de zeer arme vrouwen die slechts een gemiddeld gezamenlijk maandelijks inkomen hebben van 300-600 INR (d.i. 6 – 12 €), werden voor het project uitgekozen. Om zich een idee te vormen over de noodzaak van dit project, is het nodig om de bedroevende levensomstandigheden te kennen en te verstaan hoe deze vrouwen leven. De meisjes trouwen gewoonlijk op zeer jonge leeftijd en bijgevolg worden hun man, kinderen en schoonfamilie de uiteindelijke en enige focus in hun leven. Ieder klein aspect van hun pover bestaan is afgestemd op het brengen van hulp en comfort aan hun familie, en zij offeren zich op ten nadele van zichzelf. Deze buitengewone kwaliteit maakt hen meestal nog meer geliefd. Maar wat gebeurt er wanneer deze vrouwen die al hun tijd en energie aan hun families wijden, misbruikt, mishandeld en verwaarloosd worden? In deze dorpen is men meermaals getuige van geweld, dat door dronken mannen op hun vrouw gepleegd wordt en haar op straat gooien wanneer zij een andere vrouw willen nemen. Er zijn ook hartverscheurende verhalen van jonge weduwen, die onlangs hun man, die bovendien de enige broodwinner in de familie was, verloren hebben en dus nergens naartoe kunnen. Wat voor een toekomst hebben zulke vrouwen en kinderen ? Dit project streeft er dus naar deze vrouwen een nieuw leven van transformatie te geven waarin zij hun waardigheid en eigenwaarde kunnen vinden hetgeen een impact zal hebben op henzelf, hun omgeving en op de komende generaties.
Er werd door de Trust in Prasanthi Nilayam een gebouwtje opgericht, dat door Bhagawan plechtig werd ingehuldigd op 19 juli 2005. Het gebouwtje is een voormalige shed (= dit is een hall waar men kan overnachten) die zich bevindt achter en tussen de gebouwen Noord 3 en 4. Dit gebouwtje bevat een ingerichte keuken voor de bereiding van vers voedsel dat in de stalletjes verkocht wordt dewelke zich bevinden op verschillende plaatsen in de ashram. De keuken, die onder leiding staat van een hoog gekwalificeerde kokkin, is verdeeld in verschillende compartimenten en elk element ervan is bestemd voor het vervaardigen van diverse producten. Er wordt de vrouwen aangeleerd om strikte hygiëne te respecteren en goede kwaliteitsproducten te leveren. Zij dienen ook schorten te dragen tijdens het koken alsook een haarnetje, hetgeen hier in deze streken een ongewone aanblik geeft. Alle producten dragen het logo “EWWP” en worden nu alleen verkocht in de ashram en andere instituten van Bhagawan, alhoewel dat er in de toekomst een grote mogelijkheid voor uitbreiding voorzien is. Een greep uit het assortiment van hun vervaardigde producten: pickles, allerlei snacks, kruiden in poedervorm en dergelijke meer.
In het gebouwtje is er ook een klein atelier ingericht waar keurig met sari uitgedoste vrouwen met behulp van een naaimachine kleren naaien voor heren, dames en kinderen. Er wordt ook aardewerk gebakken en verschillende kunstvormen worden terug in ere hersteld.
Elke deelneemster aan het project wordt op haar vaardigheden getest en wordt aangemoedigd om zichzelf te evalueren, om zich aldus ervan te vergewissen wat zij zou willen realiseren. Zij wordt daarin getraind door een gekwalificeerde instructrice. Wanneer zij vakkundig haar taak kan uitvoeren, wordt ze opgeleid om gelijkaardige faciliteiten in haar eigen dorp op te zetten voor de vrouwen die er wonen. Door deze benadering worden vrouwen er toe aangezet om voor zichzelf beslissingen te nemen. Er wordt hen getoond hoe zij zich kunnen organiseren en hoe ze met tijd en geld moeten omgaan zodanig dat zij onafhankelijk worden en de kracht vinden om in gelijk welke omstandigheden in hun leven de moeilijkheden de baas te kunnen en niet te bezwijken of te zwichten. Door hen te tonen hoe ze zichzelf kunnen helpen, ontwikkelen deze vrouwen vaardigheden die hen een bron van inkomsten zal geven voor de rest van hun leven.
Dit project houdt voor de toekomst in India ontelbare mogelijkheden in. Zijn potentieel aan groei en uitbreiding is kolossaal. Dit project kan trouwens als voorbeeld dienen om behoeftige vrouwen overal ter wereld te helpen. In ieder geval, dit proefproject werd opgestart in één district van de staat waar Bhagawan woont en dit zal nagevolgd worden in alle districten. Het wordt reeds in sommige andere staten van India nagevolgd waarbij er een geest van engagement en dienstverlening kan vastgesteld worden bij iedereen die er bij betrokken is.
Veel van de vrouwen die in het project in Puttaparthi werkzaam zijn komen te voet naar hun stek in Prasanthi Nilayam bij gebrek aan enig vervoermiddel. Anderen hebben reeds een onderkomen gevonden in Puttaparthi zelf. Doch zij beklagen zich nooit want zij hebben reeds zoveel geleden. Als zij ’s morgens aankomen begeven de vrouwen zich direct naar het met bloemen versierde altaar voor Bhagawan en dringen er op aan om zelf de lamp te mogen aansteken, het licht van hoop dat Bhagawan Sri Sathya Sai Baba voor hen geworden is. Als zij soms de darshan van Baba in de tempel mogen ontvangen, straalt hun gelaat van vreugde, dankbaarheid en eerbied, waar het voordien bedekt was met tranen van pijn en verdriet. En Swami beantwoordt hun liefde met Zijn beide handen uitgestrekt om Zijn zegeningen over hen te laten neerkomen! en uit Zijn ogen spreken duizenden woorden van troost. Op dit ogenblik weten wij allen dat dit Gods werk is.
Ter illustratie wil ik jullie een waar verhaal vertellen over één van de vrouwen die tewerkgesteld is in de keuken van het EWWP-gebouw. Haar naam is Ganga Devi en ze komt uit een extreem arme familie uit een klein dorpje dicht bij Puttaparthi. Zij is pas 25 jaar maar zij heeft haar deel van ellende en verdriet reeds gekend. Haar vader, zover ze zich kan herinneren was aan zijn bed gekluisterd door een ongeneeslijke ziekte, zodat haar moeder zich alleen moest zien te redden en ook de zorg had over haar en haar twee zusjes en één broertje. Haar moeder was steeds onderweg om ergens wat werk te verrichten om voor het dagelijks onderhoud te kunnen zorgen, terwijl de jonge meisjes thuis moesten zorgen voor de zieke vader en het kleine broertje. Op de leeftijd van 12 jaar werd zij uitgehuwelijkt aan een man die geen bruidschat vroeg. De familie vond eigenlijk dat de voorzienigheid over hen waakte omdat het zelden gebeurt dat de bruidegom geen bruidschat vraagt. Na haar huwelijk deden zij en haar man links en rechts wat klusjeswerk om de eindjes aan mekaar te knopen. Zij werd ondertussen ook moeder van twee kindjes, een jongen en een meisje. Maar toen sloeg het noodlot toe. Door de dagelijkse strijd die zij te voeren hadden, begon haar man overdadig alcohol te drinken om aan de dagelijkse sleur te ontsnappen. Het werd zo erg dat hij eraan overleed en haar dus achterliet met twee kleine kindjes. Ze verloor toen alle levenswil en stond op het punt zich van het leven te benemen. Haar ouders smeekten haar te vechten voor zichzelf en voor haar kinderen en beloofden haar zoveel mogelijk bijstand te verlenen.
Een paar jaar terug werd de moeder van Ganga Devi tewerkgesteld in de ashram als dienstmeid waardoor haar familie in contact kwam met Swami en Zijn leringen. Zij begonnen Hem als Hun God te aanschouwen en baden tot Hem. Wanneer de nieuwe residentie voor Swami in aanbouw was, werd Ganga Devi een job aangeboden als handenarbeidster. Het was daar, op deze plaats, dat haar leven getransformeerd werd. Op zekere dag verliet Swami Zijn huis in de Poornachandra-residentie, ging naar de bouwwerf en deelde sari’s uit aan alle vrouwelijke handenarbeidsters en ook aan de mannelijke handenarbeiders gaf Hij een lap stof. Toen wisselde Hij een paar woorden met Ganga Devi en deze woorden zijn voor immer in haar hart gegrift. Hij sprak de volgende woorden tot haar: “Wees niet bezorgd over je problemen. Swami zal altijd over je waken. Blijf steeds gelukkig, Ik zal voor alles zorgen”. Kort nadat deze belofte door Swami’s lippen werd uitgesproken, werd Ganga Devi geselecteerd voor een job in de EWWP en zij is nu één van de meest actieve werksters in de keuken, altijd geïnteresseerd om nieuwe technieken te leren. Haar leven heeft een nieuwe wending genomen en haar levenswil is teruggekeerd.
Ganga Devi zegt momenteel : ”Nu ben ik gelukkig, mijn ouders en kinderen zijn gelukkig, ik hou van mijn werk en van de mensen hier. Swami draagt zorg voor alles en leidt ons op elke manier. Wij zijn Hem zo dankbaar…” Tot zover het relaas van deze jonge beproefde vrouw. Maar zo heeft elk van hen een schrijnend verhaal.
Doch er zijn niet alleen de vrouwen, er zijn ook en vooral de kinderen van deze vrouwen die alle aandacht verdienen. Onder de auspiciën van de EWWT (Trust) werd op dezelfde datum, op 19 juli 2005 het “Mother and Child” project ingehuldigd met de bedoeling voortdurende prenatale en postnatale zorg te verlenen aan de vrouwen in de dorpen rond Puttaparthi.
Een uitspraak van Swami hierover luidt als volgt :
“Onderricht de dorpsvrouwen over de basisprincipes van de gezondheid van het kind, zijn verzorging en training. Wanneer gezondheid ontbreekt, worden mensen moedeloos en zelfs wanhopig. Waar gezondheid de overhand krijgt, zal vitaliteit zowel in de geest als in het lichaam aanwezig zijn”.
Uit: Divine Gems for
Women
Een volledig ingerichte ziekenwagen werd door Baba voor dit project geleverd om de dokters toe te laten al de zwangere vrouwen in de dorpen te bezoeken en te onderzoeken. Het zal jullie misschien niet verbazen dat de traditionele vroedvrouwen in normale omstandigheden de vrouwen helpen bij het ter wereld brengen van hun baby’s. Erger nog, deze vroedvrouwen die reeds een respectabele leeftijd bereikt hebben, gebruiken nog altijd dezelfde methodes om bevallingen uit te voeren, die reeds generaties lang werden doorgegeven. Ongelukkig genoeg zijn deze verlostechnieken, die gebaseerd zijn op oude kennis, niet langer aanvaardbaar in onze moderne maar vervuilde omgeving. Sterilisatie is voor hen een ongekend concept zodanig dat het gebruik van niet steriel gemaakte mesjes uit het huishouden algemeen gangbaar is, hetgeen tot grote complicaties kan leiden. Het gebruik van koeienmest, bedoeld als antiseptisch middel en aangebracht op verschillende delen van het lichaam van de barende vrouw, leidt in vele gevallen tot het ontstaan van tetanus. De dokters stelden ook vast dat de vroedvrouwen geen enkel middel kennen om vast te stellen of de geboorte wel normaal of met obstructies zal verlopen.
Dit project is werkelijk door Baba geïnitieerd om de hoge hedendaagse kwaliteit van gezondheidszorg naar deze achtergestelde gebieden, waar het sterftecijfer onder de vrouwen en kinderen zeer hoog is, te brengen.
De
dienst voor moederschap en gezondheidszorg voor het kind wordt nu als hoogste
prioriteit in India beschouwd. De doelgroep is zwangere vrouwen en vrouwen met
kinderen beneden één jaar. Volgens de standaarden van de WGO zou een baby bij
geboorte tenminste
Bhagawan’s project van “Mother and Child” bestaat uit 5 basiscomponenten :
Wat maakt nu dit project verschillend van zovele andere ? Eén van de antwoorden is onmiskenbaar de follow-up die doorheen gans het jaar en op een regelmatige basis gegeven wordt door een team van dokters die vanuit gans India komen. Het vrijwilligersteam bestaande uit dokters, verpleegsters en seva dals brengen elke maand vanaf de 19de een bezoek aan ieder dorp. Gegevens van moeders en kinderen worden systematisch via een draagbare computer bijgehouden zodat hun gezondheidstoestand op lange termijn kan gecontroleerd en bijgestuurd worden.
Toen wij dus allen met dit project kennis hadden gemaakt, werd de vraag gesteld hoe de EWWT aan de nodige fondsen komt. De EWWT handelt zelfstandig, resulteert onder de Central Trust van de Organisatie maar hangt er niet van af. Er is dus een afzonderlijke rekening geopend waarop donaties kunnen gestort worden. Om fondsen te werven werd er ook een tijdschrift uitgegeven dat de naam “Mother Sathya Sai” draagt en dat twee maal per jaar zal verschijnen. Baba gaf op de laatste Ladies Day, op 19 november 2005, hiervoor de toelating en Hij zegende het inhuldigingstijdschrift waarvan ik een exemplaar ontvangen heb en dat je nadien even kunt inkijken. Het tijdschrift zal toegewijd zijn aan de spirituele, morele en sociale verheffing van vrouwen overal ter wereld. Er worden van belangstellenden artikels verwacht over het leven en werk van bijzondere vrouwen waar ook ter wereld om in hun tijdschrift op te nemen. Binnenkort zal je ook de eigen website van de EWWT kunnen bezoeken: www.ewwt.org.in. In het eerste Sanathana Sarathi tijdschrift van dit jaar, dus van januari 2006, vind je trouwens ook een inschrijvingsformulier indien je dit tijdschrift wenst te ontvangen. Je hoeft wel te onderschrijven voor twee jaar en de inschrijving voor buitenlanders kost 250 INR/per jaar. De betaling kan thans uitsluitend in INR gebeuren via het EWWT-kantoor dat zich bevindt in de Noord-Indische kantine. Je kan je best laten inschrijven via een persoon die naar Prasanthi Nilayam in Puttaparthi gaat. Trouwens iedereen die naar ginder afreist, wordt vriendelijk uitgenodigd om hen een bezoekje te brengen, zowel in het kantoor als in het atelier achter de gebouwen Noord 3 en 4.
Een zoveelste blijk van mededogen en goedheid werd door Swami gegeven op de jongste Ladies Day – op 19 november 2005 – door aan de EWWTrust een volledig ingerichte rijdende kliniek te schenken. Aan boord kunnen allerlei onderzoeken, ook radiologische, uitgevoerd worden en operaties kunnen meteen verricht worden. Deze grote bus met donker getinte ruiten stond op deze speciale vrouwendag in het midden van de tempel geparkeerd, voor de mandir tussen het mannen- en vrouwengedeelte. Wij dachten eerst dat het een nieuwe bus voor de studenten van de universiteit was maar nadien kregen wij dus de juiste informatie hierover.
Dit is het zoveelste sevaproject (na de hospitalen, de universiteiten en de watervoorzieningen) dat Baba aan de wereld schenkt en in de eerste plaats aan de achtergestelde vrouwen en kinderen in India zelf. Wij kunnen ons zo een wereld voorstellen waar vrouwen gelijke rechten hebben op elk gebied in hun leven, terwijl hen de mogelijkheid geboden wordt om zichzelf in stand te houden en onafhankelijk te zijn van anderen.
Het doet ons dromen van de verwerkelijking van een betere wereld, het doet ons vurig hopen op de komst van de Gouden Eeuw, een unieke bladzijde in de wereldgeschiedenis die nu door God Zelf, in de menselijke vorm van Sathya Sai Baba, geschreven wordt.
Ik wil deze presentatie besluiten met een gezegde van Baba :
“Wanneer een golf van dienstbaarheid over het land vooruitsnelt en iedereen in zijn enthousiasme meesleurt, zal deze in staat zijn alle dijken van haat, kwaadaardigheid en hebzucht die de wereld teisteren, te vernietigen." Baba
OM SAI RAM