SWAMI  EN  IK

BRON, GROTE LIEFDE EN ONDERHOUDER VAN MIJN LEVEN

door Dr. Narendranath Reddy
 

Dr. Narendranath Reddy, praktiserend internist-endrocinoloog in Californië en hoofddocent klinische geneeskunde aan de universiteit van Zuid Californië, is voorzitter van de Internationale Medische Commissie van de Sai Organisatie en lid van de Prasanthi Raad, die toezicht houdt op de seva organisaties over de gehele wereld.

De eerste darshan

De eerste darshan van Swami had ik in Puttaparthi toen ik een jaar of vijf oud was. Mijn ouders hadden mij meegenomen om Swami te zien tijdens de Dasara vieringen in 1950. Ik moet er wel bij vertellen dat mijn vader een vurig aanhanger van Ramakrishna was en niet zoveel met Sai Baba ophad omdat hij dacht dat hij alleen maar wonderen deed. Ramakrishna had namelijk gewaarschuwd dat spirituele zoekers zich niet door wonderen moeten laten misleiden. Helaas hebben we die waarschuwing wat al te letterlijk genomen toen we naar de avatar gingen. Achteraf is het mij duidelijk dat wonderen de natuurlijke uitdrukking zijn van de goddelijke liefde van een avatar. Omdat we daar niets van afwisten hebben we zelfs de prasad die we kregen niet mee naar huis genomen. Mijn vader was er verbaasd over dat Swami bij een optocht in een draagstoel werd meegedragen als ware hij een godsbeeld uit de tempel. Nog verbaasder was hij om te zien dat de devotees die in die optocht meeliepen, achteruit liepen, met hun gezicht naar Baba gewend. Dat is heel anders dan wanneer het een beeld uit de tempel betreft, waarbij zij voorop lopen, met hun rug ernaar toe. Later hoorden hij en de andere familieleden dat de devotees naar Baba keken om de veranderingen in diens gelaat te kunnen zien (bijv. Rama, Krishna, Durga, Laxmi, Saraswati) en ook om de snoepjes
en medaillons te kunnen opvangen die door Baba werden gematerialiseerd en toegeworpen. Later, in 1970, hoorden we een toespraak van Swami in Hyderabad. Wij hadden ontzag voor wat hij zei en herkenden wel een heilige man in hem, maar nog niet de avatar. Pas toen wij naar Amerika waren gegaan trok Swami ons naar zich toe door middel van het Sai centrum in Hollywood. Dat was pas in 1977. Nadat mijn vader met pensioen was gegaan kwamen mijn
ouders in mei 1981 bij ons in de VS wonen en wij gingen allemaal regelmatig naar het Sai centrum. Al gauw voelde de hele familie zich bij Swami’s unieke en universele leer thuis. Na verloop van tijd kreeg mijn vader groot verlangen om naar India terug te gaan om in de buurt van de avatar te verblijven en hem van dienst te zijn in de ashram. In juli 1983 zijn mijn ouders naar India vertrokken. Baba reageerde welwillend op mijn vaders verzoek om dienst te mogen doen in zijn ashram door hem een benoeming aan de Sai Universiteit te bezorgen en hem tot lid te benoemen van het Central Office en van de Books and Publications Trust.

‘Dit is de juiste tijd voor je’

Toen mijn ouders zich in Prasanthi Nilayam gevestigd hadden, ging ik er regelmatig met mijn hele gezin op bezoek. Tijdens mijn eerste gesprek met Swami in 1984 vroeg ik hem waarom hij mij al die jaren had laten wachten, terwijl ik Shirdi Sai toch al sinds mijn vroege jeugd had vereerd en ik mijn eerste darshan van Sai Baba al in 1950 had. Meteen kwam het antwoord van Swami: “Mijn kind, alles gebeurt op de juiste tijd en dit is de juiste tijd voor jou. Stel dat je aan staar lijdt. Dan zal de oogchirurg pas opereren als de staar ‘rijp’ is, omdat het oog anders beschadigd zou worden. Of je hebt een wondje. Als je het korstje verwijdert voordat het wondje dicht is, gaat het weer bloeden. Bij het natuurlijke genezingsproces zal het roofje er vanzelf af vallen. Of neem het voorbeeld van de vruchten die aan de bomen hangen. Als ze rijp zijn, zijn ze zoet en vallen naar beneden. Maar als je ze plukt voordat ze rijp zijn, is dat eigenlijk zonde, want ze zijn nog niet zoet. Zo is het met alles, de tijd moet er rijp voor zijn. En nu is de tijd rijp voor jou.” Vanaf dat moment ging de goddelijke ‘liefdesgeschiedenis’ verder met een toenemend aantal gesprekken en ontmoetingen met Swami. Het belangrijkste dat ons naar Swami toetrok is zijn unieke en universele boodschap van waarheid en liefde, die rechtstreeks tot het hart spreekt. Ik ben van kind af aan geïnteresseerd geweest in het bestuderen van heilige geschriften, maar alleen Swami heeft me een duidelijk spiritueel inzicht verschaft. Voordat ik hem kende was het meer een soort intellectuele gymnastiek in plaats van praktische ervaring.

De avatar wenst een familie van artsen

Swami is de meester van de tijd - verleden, heden en toekomst, en wij dienen goed te luisteren naar elk woord dat hij zegt omdat hij verleden, heden en toekomst als één ziet, wat voor ons soms tot verwarring leidt. In het begin zei ik tijdens een bezoek, als ik het tijd vond om te vertrekken: “Swami, ik ga nu naar huis.” En hij zei dan: “ Komen en gaan, komen en gaan”. Nu, na mijn vele bezoeken aan Swami, begrijp ik dat beter. Op een keer, toen hij ons gezin voor een gesprek bij zich riep, stelde hij een andere groep mensen aan ons voor, ook medici. In die tijd waren alleen mij vrouw en ik artsen. Mijn dochters, die zelfs nog geen tieners waren, werden door Swami ook bij de groep medici gevoegd. Wat Swami zegt komt altijd uit en nu zijn onze beide dochters praktiserend arts en ook met artsen getrouwd.

Zegen bij het huwelijk van mijn dochter

Baba heeft ons bij velerlei gelegenheden gezegend, maar er is er één die er uitspringt en waarvoor we hem altijd dankbaar zullen zijn. Hij heeft namelijk in juni 1955 in Brindavan het huwelijk van onze oudste dochter voltrokken. Swami heeft de plaats en datum bepaald en ons in alles begeleid. Voordat ik uit Prasanthi Nilayam vertrok vroeg ik Swami wanneer ik zou moeten komen. Swami antwoordde: “9 juni”. Dat was de dag nà de trouwerij! Onverstoord zei ik: “Als het uw goddelijke opdracht aan mij is om op 9 juni te komen, dan doe ik dat.” Maar Swami lachte en zei me toen, dat ik drie dagen vóór de trouwdag diende te komen. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn vrouw en ik kwamen drie dagen vóór de heuglijke gebeurtenis in Brindavan aan. Vrienden, kolonel Jogaro bijvoorbeeld, maakten grapjes en zeiden: “Daar heb je de hoofdgasten, nu kan het feest beginnen”. Maar Swami was de belangrijkste organisator. Hij had overal voor gezorgd: het eten, de muziek, logeergelegenheid voor de gasten en de aankleding van de trouwzaal. Hij had persoonlijke belangstelling voor elk detail, met inbegrip van de tafellakens, de kleding van de bediening en of zij al dan niet handschoenen zouden dragen, evenals de manier waarop de gasten moesten worden ontvangen. Op een dag mopperde hij op me omdat ik niet naar het feestje van de bruidegom was geweest, in het gastenhuis. Het is nu eenmaal zo met me, dat als ik bij Swami ben, ik de neiging heb al het andere te vergeten.
Zelfs als ik met Swami in de auto zat, sprak hij over elk klein detail van de trouwerij. Op de dag zelf zat hij gedurende de hele ceremonie in de zaal en begeleidde elke stap ervan. Hij legde aan de mensen die om hem heen zaten uit wat de spirituele betekenis was van de Hindoe huwelijkssluiting. Hij was heel liefdevol en materialiseerde de mangala sutra (heilige trouwketting die om de hals wordt gedragen). Hij kwam het podium op en zegende de bruid, de bruidegom en de hele familie. Hij poseerde voor de foto’s die er werden genomen. Na de huwelijksvoltrekking, toen het tijd werd voor het diner, kwam Swami persoonlijk leiding geven aan en het op tafel brengen van de gerechten en overlaadde de genodigden met liefde en zegeningen. Hij gaf ons allemaal prachtige geschenken in de vorm van kledingstukken en sieraden, mar zijn grootste geschenk was toch wel zijn moederlijke liefde. Toen mijn dochter 10 jaar oud was, had hij beloofd haar huwelijksprocessie met een militaire band te zullen opluisteren. Nu, dat heeft hij prachtig gedaan. Baba heeft ook deelgenomen aan de Narayana Seva, die direct na de huwelijksvoltrekking volgde, door persoonlijk voedsel te verstrekken en aan enkele gelukkigen persoonlijk kleding te overhandigen, voordat wij zijn voorbeeld volgden.

Mijn schoonzoon, die Swami niet kende, besefte niet wat hij ontving en was naïef in zijn gedrag. Maar Swami, de goddelijke meester, stelde hem op zijn gemak en begon hem langzaam, door zijn zuiver goddelijke liefde, naar zich toe te trekken. De receptie werd in Hyderabad gehouden. Ik wilde er eigenblijk niet heen, maar Swami haalde mij over om er naartoe te gaan en regelde persoonlijk dat onze familie op het vliegveld van Hyderabad werd afgehaald en we werden rondgeleid in Swami’s tempel ‘Sivam’ en in de beroemde Kalyana Mantapam in Hyderabad. Als hij zijn genade uitstort, dan is het een stortregen. Er heeft bij diverse familieleden vele malen een genezing van diverse kwalen plaatsgevonden. Ik zal op enkele ervan nader ingaan.

Swami redt familieleden

Mijn op één na oudste dochter, nu vrouwenarts, kreeg in haar tienerjaren, toen zij van Puttaparthi naar de VS terugging, hoge koorts met vergiftigingsverschijnselen. Wij consulteerden een specialist op het gebied van infectieziekten die het voorlopig op tyfus hield. Haar bloed moest nog worden getest, maar hij begon alvast met het intraveneus toedienen van antibiotica. Ondertussen baden allebei mijn dochters tot Swami, omdat het een ernstige ziekte betrof. Als het echt tyfus was, dan zou zij vele maanden niet naar school kunnen en het zou voor de hele familie gevolgen hebben. Tot onze grote opluchting kregen we een telefoontje van het laboratorium dat de bloedmonsters geen bacteriële groei lieten zien. Op onze volgende reis naar Swami bevestigde hij dat hij haar ernstige ziekte had genezen. Wij waren allemaal tot tranen toe geroerd door zijn liefde.
Mijn vader kreeg in 1996 acute en hevige rugpijn. Hij was toen 75 jaar oud en kon niets meer. Mijn moeder werd er wanhopig van en riep mij erbij om hen in deze kritieke situatie bij te staan. Ik was in Los Angeles en vertrok meteen naar Bangalore, waar mijn vader per ambulance naartoe was gebracht. Er werd een MRI scan van de ruggengraat gemaakt, waarop twee grote uitstulpingen van de wervels te zien waren, die de zenuwen beknelden. Dat veroorzaakte die vreselijke pijn. Wij consulteerden een orthopedisch chirurg in Bangalore alsmede een neuro-radioloog en een neurochirurg, beiden in de VS. Zij kwamen alle drie tot de conclusie dat mijn vader meteen moest worden geopereerd om de druk op de zenuwen weg te nemen. Toen ik Swami erover sprak adviseerde hij om geen operatie te laten uitvoeren en gaf het beste medicijn: hij materialiseerde vibhuti. Dat moest op de pijnlijke plaats worden ingewreven. Onnodig te zeggen dat de pijn aanmerkelijk afnam. Tot op de dag van vandaag is mijn vader prima in orde en functioneert goed zonder dat er neurologisch nog iets mis is. In diezelfde tijd had ik een patiënte van 46 jaar in mijn praktijk met precies hetzelfde probleem. Zij heeft in de VS wel een operatie ondergaan, maar bleek later blijvend invalide en kon niet meer werken. Dat toont dat onze Heer beter is dan de beste neurochirurg.
In februari 2000 deed zich een grote gezondheidscrisis voor toen mijn vader toevallen kreeg en wij een ambulance moesten laten komen. Wat de ambulancebroeders ook deden, hij reageerde niet en werd dus naar de Spoedeisende Hulp overgebracht. Hij werd intensief behandeld en de neuroloog vreesde dat er sprake was van een hersentumor. De uiteindelijke diagnose was echter een ontsteking in de hersenen. Door Baba’s genade en zegen werd deze aandoening echter door onderhuidse toediening van bepaalde vloeistoffen gecorrigeerd en mocht mijn vader binnen 24 uur naar huis. Op het moment dat de ambulancemedewerkers kwamen en zich met mijn vader bezighielden, haastte mijn moeder zich naar de gebedskamer waar zij dringend om Baba’s hulp vroeg. De eerstvolgende keer dat wij daarna in Puttaparthi waren vertelde Swami precies hoe mijn moeder zich aan zijn voeten had geworpen om hem om hulp te vragen. Dit is weer een voorbeeld van zijn alomtegenwoordigheid en liefdevolle respons op de gebeden van devotees.

In 1985 was ik betrokken bij een auto-ongeluk in Californië, toen een vrachtwagen op mijn auto inreed. De auto was zwaar beschadigd, maar ik had helemaal niets! Later, toen ik Swami sprak, beschreef hij precies hoe het ongeluk zich had toegedragen en hoe hij me uit het gevaar had gered. Ook merkte hij nog op dat ik pas na het ongeluk aan hem had gedacht, niet op het moment zelf. Wat een compassie van de Heer! Hij denkt altijd aan ons en beschermt ons, hoewel wij hem soms vergeten.

Swami’s persoonlijke lessen

Op een keer vroeg ik Swami of, als het leven een droom is, hij onderdeel van die droom uitmaakt. Meteen kwam het antwoord van de Heer der waarheid - dat hij aanwezig is in alle vier de toestanden: waken, dromen, droomloze slaap en turiya (transcendentie). Daardoor openbaarde hij dat hij Brahman is, zonder eigenschappen en zonder vorm, hij is alles, overal en altijd. Ik had het gevoel dat wij, gezien alle genade en liefde die Swami over ons uitstort, nooit dienstbaar genoeg zijn aan de Heer. Nederig gaf ik hem te kennen dat ik zou willen dienen door zijn toespraken over het leven van Shirdi Sai van het Telugu in het Engels te vertalen. Sai Shiva berispte mij op een gracieuze manier door de voor mij onthullende mededeling dat werkelijke dienstbaarheid is gelegen in het ontdekken “wie ben Ik”. Ik sprak met hem over de moeilijkheid van dit pad vanwege de vasana’s [onbewuste aanleg, ontstaan door iemands ervaringen door de eeuwen heen] van diverse incarnaties, die obstakels vormen. Baba bemoedigde mij heel vriendelijk door te zeggen dat men de duisternis van een rotskamer, ook al heeft die duizenden jaren bestaan, in een oogwenk weg kan nemen door het aansteken van een lamp. Zo daagt het licht van wijsheid in ons door zijn genade en ons serieuze verlangen.
Voordat ik bij Baba kwam was de door mij aanbeden godheid Shirdi Sai. Dus bij mijn eerste ontmoeting met Swami vertelde ik hem dat ik in mijn gebedskamer altijd eerst bloemen aan Shirdi Sai aanbied en daarna aan Sathya Sai. Baba zei dat het allemaal goed was omdat alle namen en vormen van hem zijn. Hij zei zelfs dat ik bloemen op mijn eigen hoofd kon leggen, omdat ook ik goddelijk ben. Een andere keer zei Swami iets overeenkomstigs, toen ik met hem in de auto zat. Veel devotees langs de weg werpen bloemen naar Swami’s auto. Een westerse mevrouw, die dat ook probeerde, had te weinig kracht en de bloem bereikte de auto niet, maar kwam op haarzelf terecht. Swami keek mij aan en zei: “Kijk eens naar die mevrouw. Zij wilde mij met een bloem eer bewijzen, maar die viel op haar. Zonder het te beseffen heeft ze het precies goed gedaan, want zij is zelf óók goddelijk.”
Tijdens ons eerste bezoek aan Prasanthi Nilayam werd mijn vrouw ernstig ziek. Ze kreeg namelijk dysenterie en kon drie dagen lang niet naar darshan. Ik vond dat ze naar het ziekenhuis in Bangalore moest, maar door Baba’s genade is ze genezen. Op de vierde dag kon ze naar darshan en zat ze op een stoel tussen andere mensen die niet op de grond kunnen zitten. Tijdens die darshan (ik zat in het zand) kwam Swami naar me toe en zei: “Je vrouw is gekomen”. Ik had me niet gerealiseerd dat ze aanwezig was, totdat ik naar onze kamer liep. Ik vroeg me af hoe hij haar tussen al die duizenden mensen herkende. Zoals hij zegt, God weet alles, maar doet alsof Hij niets weet, terwijl de mens niets weet, maar vaak doet alsof hij alles weet. Op een andere keer, toen we met vele anderen in de interview kamer waren, probeerde een man een jongen voor te stellen, de zoon van zijn broer. Nog voordat hij zijn zin had afgemaakt, zei Swami dat hij iedereen kent en liet dat ook blijken.
De eerste keer dat ik met Swami mocht spreken gaf ik hem een boek om te zegenen en er zijn naam in te zetten. Precies op dat moment was er een stroomstoring en gingen alle lichten uit. Ik vroeg me af hoe hij kon zien waar hij zijn naam schreef. Hij keek mij recht aan en zei: “Ook als het volkomen donker is kan ik op een afstand een mier zien lopen.” Ik droeg toen een bril en Swami toonde mij dat hij geen bril nodig heeft om beter te zien dan ik.
Ik zei:
“Swami, dat komt door uw goddelijke kracht”. Maar hij corrigeerde mij door te zeggen dat hij zijn goddelijke kracht niet gebruikt om dergelijke persoonlijke dingen te doen, maar dat dit tedanken is aan zijn gedisciplineerde manier van leven en eten. En dat ik dat ook zou kunnen als ik net zo’n gedisciplineerd leven zou leiden.

Ik wil graag over een voorval vertellen waaruit op een spontane manier Swami’s goddelijkheid blijkt. Het was een gewoon gesprek. Wij zeiden dat wij ons er zorgen over maakten dat Swami zo weinig voedsel tot zich neemt. Dat het toch veel te weinig was om zijn lichaam te onderhouden en dat hij toch eigenlijk meer calorieën nodig had. Mijn vader opperde dat Swami, net als de yogi’s, misschien energie rechtstreeks uit de vijf elementen haalt. Spontaan kwam Baba’s reactie, dat het omgekeerde het geval is: de vijf elementen zijn voor hun bestaan juist van hèm afhankelijk!

De waarheid, uit de mond van de Heer der Waarheid

In Brindavan placht Swami mij bij zich te roepen samen met wijlen de heer V.K. Narasimhan. Deze voerde de redactie van het blad Sanathana Sarathi en bij vele gelegenheden praatten wij over spirituele onderwerpen. Op een dag sprak Baba over de hoogste Advaita. Hij zei dat alles een droom is en dat wat wij meemaken als wij wakker zijn, dagdromen zijn, net als de nachtelijke dromen tijdens onze slaap. Nadat het gesprek was afgelopen en ik met de heer Narasimhan alleen was, deelde deze zijn overtuiging met mij dat de Advaita filosofie van Sankara India heeft geruïneerd. Hij zei: “Wie is er in God geïnteresseerd als alle bloemen dezelfde kleur hebben en er allemaal hetzelfde uitzien en wie is erin geïnteresseerd om naar het lege scherm te kijken als er geen projectie van de prachtige beelden op te zien is?” Ik luisterde naar hem, maar zei niets terug, omdat ik het met zijn visie niet eens was. De volgende dag riep Swami ons beiden bij zich en zonder enige bijbedoeling vertelde ik Swami over het gesprek van de vorige avond. Ik wilde dat Swami mij zou vertellen hoe het nu precies zit. Hij antwoordde: “Ik vertel de absolute waarheid dat alleen ervaring van eenheid echt is en dat al het andere een illusie is, net als een droom. Laat je niet door Narasimhan beïnvloeden. Voor hem is het waar wat hij zegt, maar het is niet de hoogste Waarheid.” Bij een andere gelegenheid was ik bij Swami in zijn huis in Poornachandra en hij sprak met zo veel liefde met mij.
Ik riep uit: “Swami, laat deze band van liefde voor altijd bestaan. Ik wil geboren worden als u wederom als avatar op aarde bent, om u lief te hebben en te dienen.” Swami zei: “Dat is niet juist. Je doel zou moeten zijn dat dit leven je laatste op aarde is en je moet niet naar een volgende incarnatie uitzien. Hoe kun je er zeker van zijn dat je in je volgende incarnatie dicht bij Swami zult zijn, zoals nu?” Ik zei ook tegen Swami: “Laat deze band van liefde blijvend zijn en onveranderlijk.” Zijn reactie was: “Waarom twijfel je daaraan? Ik ben een krachtige magneet en zal altijd zuiver metaal aantrekken. Als metaal niet wordt aangetrokken, komt dat door roest en vuil dat er op zit. Houd je dus zuiver en onze relatie zal altijd voortduren.” Toen ik zei: “Swami, laat me uw prapthi (vervulling) hebben zoals het nu is”, zei hij: “Als ik wil, kan ik prapthi scheppen. Ik kan het vat groter maken, opdat het meer genade kan bevatten. Dat betekent dat goddelijke genade alle spirituele wetten kan overstijgen.” Een andere keer, toen ik bij Swami in de auto stapte, zei hij: “Emi Samacharan (wat is er voor nieuws?). Vertel het mij.” Ik zei: “Swami, geeft u mij alstublieft dat ik uw goddelijkheid altijd besef en mij nooit door maya om de tuin laat leiden.” Het antwoord luidde: “Denk je dat je groter bent dan wijsgeren als Vasishta, Viswamitra en Jamadagni, die ook werden begoocheld door de maya van de Heer? Wees altijd op je hoede.”

Wonderen in Kodaikanal

In 1994 nodigde Swami mijn vrouw en mij uit in Kodaikanal. Tijdens dat bezoek vielen ons vele fantastische ervaringen ten deel, waaronder een picknick met Swami. Een van die dagen ging Swami naar het huis van een devotee. Hij plukte twee pruimen van een bougainville struik en gaf ze aan twee van de studenten om ze op te eten. Ik wilde toen dat ik ze had gekregen. Wij brachten de nacht in dat huis door en toen we wakker werden lagen er twee pruimen op het nachtkastje. Mijn vrouw en ik aten er allebei eentje op en we vonden ze heerlijk. Daarna vroegen we of iemand ze daar had neergelegd, maar niemand wist ervan. Daarop realiseerde ik me hoe Swami zelfs kleine wensen van zijn kinderen vervult, ook zonder dat ze het hem vragen. Toen we van deze trip naar Kodaikanal terug waren, bood Swami me de kans om de studenten in Trayeee Brindavan over deze gebeurtenis te vertellen. In Kodaikanal gaf hij me ook twee maal de gelegenheid om voor hem te zingen. Het was daar ’s morgens nogal koud en ik droeg dan een trui. Swami wees erop dat hij gewoon zijn gewaad droeg en geen trui nodig had. Vanaf die dag heb ik geen trui meer gedragen want ik had van Swami geleerd om tegenstellingen als warm en koud te overstijgen. Toen we er met Swami op uit gingen voor een picknick, reed er een grote caravan mee. Ik had mijn sportschoenen aangetrokken en Swami wees ernaar. Ik begreep de hint en trok de schoenen uit. Het gevolg was dat ik geen last had van de gladheid die veroorzaakt werd door de zachte pijnboomtakjes die op de grond lagen, en niet kwam te vallen. Sommige studenten, die schoenen aan hadden, gleden wel uit en kwamen te vallen. Het opvolgen van Swami’s aanwijzing bespaarde mij een valpartij. Tijdens dit tochtje bood Swami me vijf maal de gelegenheid om in zijn aanwezigheid de mensen toe te spreken en hij vertelde dat ik, hoewel ik in Amerika woonde, goed was in Sanskriet en dat ik de toewijding tot God van mijn moeder geleerd had.
Maar de laatste keer dat ik een praatje mocht houden, interrumpeerde Swami me met een scherpe opmerking toen ik een Bhaja Govindam vers citeerde dat ging over hoe de mens als kind energie verspilt met het spelen met speelgoed en als jongere door het najagen van allerlei zintuiglijke pleziertjes. Swami vond dat het niet aanging om zulke dingen tegen studenten te zeggen. De heer Sampath, bestuurder van de Sai Universiteit, viel mij bij en zei dat het door niemand minder dan Adi Shankara geschreven was. Maar toch was Swami het er niet mee eens. Daarop realiseerde ik me dat hij probeerde mijn ego te verkleinen, dat behoorlijk de kop opstak omdat iedereen, inclusief Swami, mijn uiteenzettingen prees. Immers, voor spirituele zoekers is het ego het grootste struikelblok.
Wat zijn we gezegend en fortuinlijk om deze fantastische en liefhebbende Heer te hebben om ons te beschermen en te leiden. Laten we gebruik maken van deze unieke kans om hem te vereren, om wat hij ons leert in praktijk te brengen en in hem, die onze bron is, op te gaan.

Bron: Heart 2 Heart
Vol. 5, Issue 6, juni 2007
Vertaald door de Stichting Sri Sathya Sai Baba - Nederland