VARIA

DE ONGELOFELIJKE KRACHT VAN ZUIVERE LIEFDE

Liefdevolle Sai Rams en groeten vanuit Prasanthi Nilayam. Wij beleven zware tijden, waarin de berichtgeving overheerst wordt door geweld dat zich voordoet op vele plaatsen. Natuurlijk zijn in Irak afgrijselijke gruweldaden zo alledaags geworden dat zij voor de media niet langer als nieuws gelden. Dan hebben wij de meervoudige bomaanslagen in de treinen van de voorsteden rond Bombay gehad, waarbij bijna 200 doden en nog veel meer gewonden vielen. Voor het ogenblik verslechtert de situatie sterk in het Midden-Oosten, wat iedereen zeer bezorgd maakt. En alsof dit alles nog niet voldoende is, krijgen wij overal ter wereld te maken met een dagelijkse portie aan geweld, in krottenwijken, in de achterbuurten en zo meer, nog afgezien van het zogenaamde maoïstische geweld in India, dat onverminderd voortwoedt. Slechts een paar dagen geleden werden bijna veertig inheemse bewoners brutaal vermoord en gedurende dit gebeuren werd een zes maanden oude baby genadeloos in het vuur geworpen. Het is zeer pijnlijk dit allemaal te vermelden, maar wij moeten de aandacht vestigen op het lelijke om te beklemtonen hoe vluchtig en nu en dan zelfs onverschillig wij reageren op het mooie.

Geweld is niet nieuw; sinds onheuglijke tijden is het er altijd geweest. De mens, die zich ont­wikkeld heeft uit de dieren, heeft een natuurlijke neiging tot het begaan van geweld, die hij van de dieren geërfd heeft. Nochtans heeft God in al Zijn Mededogen de mens veel middelen ter beschikking gesteld waarmee hij geweld kan intomen en onder controle houden. Maar jammerlijk genoeg beseft hij de latente kracht die in hem aanwezig is niet en gebruikt hij zelden deze middelen. Om de zaken nog erger te maken, gebruikt de mens voortdurend zijn wonderbaarlijk brein om nieuwe methodes uit te vinden voor het toebrengen van vernietigend geweld op een zeer wrede manieren.

Indien je erover nadenkt is de analyse van geweld werkelijk vreemd. Religie, zegt men, is dikwijls de oorzaak van conflicten. Dat schijnt zo, maar hebben jullie je ooit afgevraagd waarom christenen in Noord-Ierland andere christenen bevechten?  Voor niet-christenen kan dit volkomen vreemd lijken en nochtans is dit conflict er en moet het nog altijd een bevredi­gende oplossing krijgen. En zo lijkt het ook voor niet-moslims vreemd dat sjiieten de soen­nieten bevechten in vele delen van het Midden-Oosten. En als je verder kijkt, zal je vaststellen dat al deze conflicten ontstaan omdat mensen zich - nodeloos, zou men eraan kunnen toevoegen - van elkaar trachten te onderscheiden. Eens zij dit proces beginnen, sluipt allerlei eigenbelang bij hen binnen en veroorzaakt zo problemen. Om slechts een voorbeeld te geven dat aan het belachelijke grenst zouden wij graag in het kort een verhaal willen vertellen over een twist die ongeveer tachtig jaar geleden ontstond in Chennai, het toenmalige Madras.

Voor westerlingen kunnen hindoes wellicht als één homogeen blok overkomen, maar dit lijkt slechts zo van buitenaf.  Zoals mensen in andere gemeenschappen vallen hindoes, ondanks de Veda’s en al wat daarmee samenhangt, té gemakkelijk ten prooi aan de ziekte van ongewenste differentiatie. Aldus is er, alsof de zogenaamde kasteverschillen nog niet genoeg waren, ook een scheiding tussen degenen die Visjnoe als de Opperste God aanbidden en degenen die beweren dat Shiva de Opperste God is. Indien jullie dit een nogal slechte zaak vinden, houd je dan vast ! Onder de volgelingen van Visjnoe, of vaishnava's zoals zij bekend staan, zijn er twee sektes, die zich van elkaar onderscheiden door de manier waarop zij hun kastekenmerk op hun voorhoofd dragen. Er is de noordelijke tak, die het op een bepaalde manier draagt, en er is de zuidelijke tak, die het kastekenmerk op een licht afwijkende manier draagt.

Nu bestaat er in Madras een tempel ter ere van Krishna, beheerd door vaishnava's. Als incar­natie van Visjnoe geniet Krishna een natuurlijke voorkeur bij de vaishnava's, alhoewel hier moet aan toegevoegd worden dat Hij ook in dezelfde mate aanbeden wordt door de shaiva's of volgelingen van Shiva. Nu bezat deze tempel in Madras een olifant, sterk lijkend op onze geliefde Sai Gita. De meer welvarende tempels in Zuid-India hebben of tenminste hadden alle­maal olifanten die deelnamen en kleur verleenden aan diverse feesten.

Wat nu de genoemde tempel in Madras betreft, daar rees de vraag welk type kastekenmerk op het voorhoofd van de tempelolifant moest prijken. De zuidelijke tak van de vaishnava's zei dat dit in hun stijl moest zijn, terwijl de noordelijke tak dit beslist weigerde. De onenigheid tussen de twee sektes in de Bestuurscommissie van de Tempel werd zo hevig dat de zaak naar de rechtbank verwezen werd – tussen haakjes, dit gebeurde allemaal terwijl de Engelsen India bestuurden. De lagere rechtbanken konden de zaak niet klaren en de rechtszaak baande zich langzaam een weg omhoog op de gerechtelijke ladder tot ze het Federaal Hof bereikte. Geen enkele van de rechtbanken kon de zaak op een voor beide partijen aanvaardbare manier be­slechten. En weten jullie wat er daarna gebeurde? Door de benadeelde partij werd beroep aan­getekend bij de Geheime Raad in Engeland ! Stel je dat voor !! Er werd een beroep gedaan op het rechtsorgaan van het Hogerhuis in Engeland om de knoop door te hakken in een zaak die ging over het kastekenmerk van een olifant die het eigendom was van een hindoetempel in het verre India; deze leden van het Hogerhuis wisten overigens nauwelijks iets af van het hindoeïsme! Wanneer wij vandaag de herinnering aan dit verhaal ophalen, lijkt het allemaal nogal amusant, maar in feite is het zo dat wanneer twee mensen, groepen, gemeenschappen of rassen in een dispuut verwikkeld raken, zij zeer enggeestig en echt kwaadaardig kunnen worden. Dit is het startpunt voor het verharden van de standpunten, hetgeen in veel gevallen later tot gewelddadige conflicten leidt.

Laten wij na deze inleiding tot de kern van de zaak komen. In zekere zin ontstaan al deze con­flicten uit discussies die te maken hebben met identificatie en ruimte. Mensen wensen vast te houden aan een zekere identiteit en eisen ruimte waarin hun identiteit tot volledige ontplooiing kan komen. Dit verklaart waarom katholieken en protestanten vergeten dat zij beiden Christus aanbidden en twisten over hun katholieke of protestantse identiteit. Hetzelfde geldt voor de sjiieten en soennieten, vaishnava's en shaiva's, enz. Gelukkig zijn niet alle conflicten boosaardig of gewelddadig, maar wat wij bedoelen te zeggen is dat de mensheid er om de een of andere reden eerder genoegen in schijnt te scheppen zich te differentiëren dan eenheid in verscheidenheid te zien.

En toch, en dat is interessant, is het niet altijd zo dat zulke ongewenste gevoelens van diffe­rentiatie de overhand krijgen. Bijvoorbeeld, gedurende de recente bomaanslagen in Mumbai haastten mensen uit ALLE gemeenschappen en rangen en standen van de maatschappij zich om de getroffenen te helpen. Rampspoeden hebben hun eigen manier om verschillen te doen vervagen. De vraagt rijst : “Welke is de speciale mysterieuze werking van rampen die mensen hun verschillen doet vergeten?” Ah, dit is precies waar Swami’s diepgaande opmerkingen een rol gaan spelen !

Swami zegt ons dikwijls: “Jullie zijn ook God.” Wat betekent dit? Het betekent niet dat wij maar met onze hand hoeven te gebaren om vibhuti en andere dingen te materialiseren. Het betekent iets totaal anders. In de Gita verklaart Heer Krishna dat overal waar mededogen, verdraagzaamheid, onzelfzuchtige liefde enz. zich manifesteren, Zijn Goddelijkheid daar schittert. Met andere woorden, God betekent Liefde, iets dat wij ons herinneren via de prachtige bhajan Prema Ishvara hai, Ishvara Prema hai.

Wanneer er zich een ramp voordoet en mensen lijden, treden verschillen die de mensen normaal gezien verdelen op de achtergrond en neemt de mysterieuze werking van mededogen en liefde een aanvang.

Misschien kunnen wij nu terugkeren naar onze inleidende opmerkingen. Ja, er is heel wat boosheid en haat, maar daar wij allemaal geschapen zijn naar het beeld van God, bevindt zich ook in ieder van ons het reservoir van Zuivere Liefde. In zuiver numerieke termen is het zo dat, terwijl sommigen van haat vervuld kunnen schijnen te zijn, Zuivere Liefde zit opgesloten in allen, zonder uitzondering. Dit kan een enorm verschil maken, indien hetgeen opgesloten is althans in zekere mate vrijkomt.

Deze Zuivere Liefde waar wij over spreken is geen gewone liefde; het gaat niet om het gevoel van lichaamsgehechtheid dat wij regelmatig verkeerdelijk als Liefde aanzien. Zij is zacht, teder en mededogend, maar zó machtig dat zij de ontstellende krachten die werkzaam zijn in melkwegen en quasars in de kosmos in het niet zou doen verzinken.

Ga gewoon maar terug naar 1940, het jaar waarin de veertienjarige Sathya zijn thuis verliet om Zijn leven te wijden aan het brengen van ananda aan de mensheid. Hij was toen nog maar een dorpsjongen, in een arme familie geboren, en hij had zelfs de school niet afgemaakt. Het dorp waarin Hij woonde had niet eens een weg die er rechtstreeks naartoe leidde. En kijk nu eens naar ditzelfde Puttaparthi. Wanneer wij vandaag rondwandelen in deze plaats, zien wij internetcafés, banken met airconditioning, reisbureaus en zelfs een Fedex-bureau, en be­schouwen we dit als vanzelfsprekend. Nochtans, nog in 1968 beschreef Arthur Schulman uit Hollywood deze zelfde plaats als 160 km verwijderd van Bangalore en 10 minuten voorbij het stenen tijdperk. In een paar decennia zijn de dingen opmerkelijk veranderd. Even opmerkelijk is het dat de dingen in Karnatakanagepalli, aan de overkant van de rivier, weinig veranderd zijn. Verbazingwekkend is dat lang geleden Karnatakanagepalli de poort was die naar Puttaparthi leidde. Overigens heeft Swami geen enkel specifiek project ten uitvoer laten brengen om Puttaparthi als zodanig te verbeteren. Hij zocht geen enkele hulp bij de Staat of de Centrale Regering, noch vroeg Hij om een bijdrage van de Wereldbank of het IMF. Het gebeurde allemaal rustig, naar het scheen vanzelf, maar in werkelijkheid is dit allemaal te danken aan de subtiele invloed van Swami’s Liefde.

Wat wij willen zeggen is eenvoudig dit. Zelfs op wereldlijk niveau kan Zuivere Liefde won­deren verrichten. Denk eens een ogenblik aan de 'Super Hospitals'. Is er in alle G8-landen samen één gelijkaardig ziekenhuis dat zoveel voor de armen heeft gedaan? Op het gebied van de cardiologie alleen werden er bijna twintigduizend procedures uitgevoerd. Dit alles gebeurt in een dorp dat tot voor kort beschouwd werd als net 10 minuten voorbij het stenen tijdperk. En waar gaan de grote steden prat op? Op ongastvrije ziekenhuizen, indien jullie je een recent “Sunday Special”-artikel herinneren.

Wij kunnen zo verder gaan maar dit is niet nodig. Wat we ons moeten realiseren is ten eerste dat Zuivere Liefde ongelofelijk krachtig is en ten tweede dat dit reservoir van Zuivere Liefde aanwezig is in ieder van ons, jazeker, in alle 6,2 miljard mensen die op aarde leven. Indien de liefde die zit opgesloten in zelfs maar één miljoen mensen wordt vrijgemaakt, welk een over­weldigend verschil kan dat dan betekenen voor de mensheid!

Mensen praten honderduit over Swami’s Liefde, maar het is even belangrijk om ons te realiseren dat diezelfde Liefde immanent in elk van ons aanwezig is. Misschien zouden onze gehechtheden en ons eigenbelang de hoeveelheid Liefde die wij kunnen vrijmaken beperken, maar indien wij ons werkelijk de problemen van de mensheid aantrekken, is het volstrekt haalbaar deze liefde aan te wenden voor het oplossen van veel problemen waarmee de maatschappij vandaag te kampen heeft, met inbegrip van het geweldprobleem. 

Neem nu het geval van armoede. Nog maar pas een jaar geleden was er heel wat opgeklopte berichtgeving in het westen over het verwijzen van de armoede in Afrika naar de geschiedenis. Een jaar later ziet het ernaar uit dat de vooruitgang nogal ontgoochelend uitvalt. Massale armoede en grote onrechtvaardigheid zijn de echte massavernietigingswapens. Zij vernietigen misschien niet in één seconde, zoals een waterstofbom zou doen. Maar zij zouden de maatschappij doen bloeden in langzame en hoogst pijnlijke stappen, die maken dat verschrikkelijk geweld wordt aangedaan aan ongelukkige en onfortuinlijke mensen, in plaats van aan degenen die verantwoordelijk zijn voor ongelijkheid wat betreft rijkdom en gerechtigheid. Indien geweld moet bedwongen worden dienen extreme ongelijkheden vermeden te worden. En indien deze ongelijkheden dienen vermeden te worden, moeten de mensen stoppen te denken in termen van parameters die verdelen. In plaats daarvan moeten mensen denken in termen van factoren die verenigen.

Eenheid: dit is de sleutelfactor. Wij kunnen verschillen in huidskleur, de religies die wij belijden of de talen die wij spreken. Ja, deze verschillen bestaan. Maar is het dit waarop wij onze aandacht moeten richten of hetgeen ons verenigt? Waarom spreken wij niet allen als kinderen van één God? In de Organisatie is het bedroevend dat, spijts al de bhajanvieringen, toespraken, enz., een groot aantal gewone devotees klaagt over een gebrek aan interne eenheid. Inderdaad, zelfs Swami is ertoe gedwongen geweest om bij meerdere gelegenheden openlijk te spreken over dit gebrek aan eenheid.

Eenheid komt niet als manna uit de hemel vallen. Eenheid tussen individuen kan alleen maar ontstaan wanneer er in de individuen eenheid in gedachte, woord en daad bestaat. Wij moeten ons allemaal inzetten om te doen wat nodig is om Swami’s leringen ernstig na te volgen. Wanneer wij volkomen afgestemd zijn op Swami, zal Zijn Liefde in de grootste mate tot uitdrukking komen. Wij zeggen niet dat het de devotees aan Liefde ontbreekt. Wat wij suggereren is dat wij deze Liefde een miljoen keer moeten vergroten, zodat haar volle kracht kan vrijkomen om de problemen van de mensheid op te lossen.

Okay, maar als wij dit met zijn allen doen, zal dat dan het geweld in Bombay, Delhi, Londen of waar dan ook stoppen? Niet meteen misschien, maar indien wij allen zware en ernstige inspanningen leveren om het mogelijk te maken dat de kracht van Liefde zich op grote schaal manifesteert, dan is een ommekeer mogelijk. Moeder Theresa was een mens, maar haar enga­gement was dermate sterk dat de Liefde die zij tentoonspreidde wel degelijk een krachtige invloed had. Nelson Mandela in Zuid-Afrika kwam voor een netelige situatie te staan toen er een einde kwam aan de apartheid. De zwarte gemeenschap, die gedurende meer dan een eeuw zwaar geslachtofferd was, was er een en al op uit om wraak te nemen. Maar Nelson Mandela bezwoer de gespannen situatie door zijn benadering van Waarheid en Verzoening, die, niet verrassend, vormgegeven werd door de ideeën die Gandhi eerder in ditzelfde land toepaste.

Swami zei eens in een toespraak tot de studenten dat, indien wij het diepe geloof hebben dat God werkelijk in ons aanwezig is en wij ons voornemen om goed te doen, de kracht van God die taak tot grote hoogtes zal voeren. Dit is de boodschap die wij ter harte moeten nemen. In een tijd waarin er zoveel lijden is, moet om het even wat wij doen, hoe miniem het ook moge zijn in wereldlijke termen, uitgevoerd worden met een intense liefde voor Swami, een onwankelbaar geloof in Zijn Genade en een onstuitbare golf van mededogen voor degenen die wij dienen. Dit zou dan de Sai-Liefde overal zichtbaar maken, zodat de mensen op grote schaal de kracht van Goddelijke Liefde beginnen te begrijpen en deze gaan gebruiken als een mogelijkheid om geschillen te regelen en problemen op te lossen.

Het is niet voldoende om gewoon te zeggen dat Zuivere Liefde zeer krachtig is; wij moeten haar tonen net zoals Swami dit gedaan heeft. Misschien kunnen wij niet dezelfde hoogtes bereiken als Swami, maar ongetwijfeld kunnen wij proberen de door mensen behaalde hoogtes te bereiken.

Geweld ontstaat door de verontreiniging van de menselijke geest. Indien deze pollutie moet gezuiverd worden, kan dit alleen vanuit het hart gedaan worden; de geest kan dit niet doen. En de schoonmaak gaat vlugger wanneer miljoenen harten tot één samensmelten!

Het is tijd dat wij de ongelofelijke kracht van Zuivere Liefde gaan beseffen. Het is tijd dat wij deze op een overtuigende manier kenbaar maken voor de lijdende mensheid, zodat de mensheid veeleer oplossingen gaat zoeken via de weg van Liefde in plaats van met haat en geweld.

Jai Sai Ram.

Met Liefde en groeten,
'Heart2Heart'-team
'Sunday Special' van 23.07.2006